Η κοινωνική καινοτομία ως οικοσύστημα

Η εργασία των Phills, Deiglmeier και Miller του 2008, «Rediscovering Social Innovation» (Stanford Social Innovation Review), έθεσε την έννοια σε νέες βάσεις: όρισε την κοινωνική καινοτομία ως ένα διεπιστημονικό οικοσύστημα. Το παρόν άρθρο συνοψίζει εν συντομία τι σημαίνει αυτή η οπτική και γιατί επηρέασε τις μεταγενέστερες πολιτικές καινοτομίας.

1. Η καινοτομία δεν είναι έργο ενός μόνο παράγοντα

Η προσέγγιση διαρρηγνύει την ιδέα ότι η καινοτομία μπορεί να αποδοθεί σε έναν μόνο οργανισμό ή παράγοντα. Αντίθετα, υποστηρίζει ότι η κοινωνική αλλαγή είναι αποτέλεσμα διατομεακών συνεργασιών: το κράτος, η κοινωνία των πολιτών, ο επιχειρηματικός τομέας και ο ακαδημαϊκός χώρος δημιουργούν από κοινού κοινωνική αξία.

Η ουσία της οπτικής του οικοσυστήματος είναι η αλληλεξάρτηση και ο συντονισμός. Κάθε παράγοντας συνεισφέρει τους δικούς του πόρους και τη γνώση του στον κοινό στόχο, ενώ ταυτόχρονα μαθαίνει από τη διαδικασία. Έτσι, η καινοτομία δεν είναι μία μόνο λύση, αλλά μια συνεχής δυναμική συνεργασίας που διαμορφώνει νέα θεσμικά πρότυπα και κοινωνικές νόρμες.

2. Μια διαδικασία σε επίπεδο συστήματος — και ο πολιτικός της αντίκτυπος

Μία σημαντική συνεισφορά της αντίληψης των Phills, Deiglmeier και Miller είναι ότι ερμηνεύει την κοινωνική καινοτομία ως μια διαδικασία σε επίπεδο συστήματος, η οποία είναι βιώσιμη μόνο όταν μεταξύ των παραγόντων υπάρχει διαπερατότητα, διάχυση γνώσης και εταιρική σχέση.

Αυτή η προσέγγιση επηρέασε σημαντικά και τις μεταγενέστερες ευρωπαϊκές και σε επίπεδο ΟΗΕ πολιτικές καινοτομίας, οι οποίες σήμερα δομούνται γύρω από τις έννοιες «intersectoral governance» και «co-creation».